“Ik ben Marieke en ik ben verslaafd”. Het hoge woord was eruit. Eindelijk durfde ik te erkennen dat ik de ziekte verslaving heb en dat mijn leven een grote puinhoop was. De ontkenningsfase liet ik achter me. Dat moment bleek de ommekeer te zijn. De weg omhoog. Met ups en downs, dat zeker. Maar uiteindelijk koos ik, natuurlijk met hulp, voor de weg naar een gelukkig leven.

Ik was er heel erg aan toe. Ik was tot weinig in staat.. Het was een periode van totale ontreddering, eenzaamheid en wanhoop. Ik kwam alleen nog de deur uit voor de hond. De paranoia als ik dan toch dat kleine blokje om moest! Drugs werden aan de deur bezorgd, eten hoefde niet meer en mijn naaste omgeving had al min of meer afscheid van mij genomen. Ik zag of sprak niemand behalve mijn dealer en de mensen waar ik obsessief tot diep in de nacht mee zat te chatten op hele vage chat sites….. Telefoontjes van mijn eveneens wanhopige ouders nam ik niet op. Mijn moeder fietste panisch 6x per dag langs mijn huis om te kijken of de gordijnen nog open waren…want als dat zo was, zo maakte zij zichzelf wijs, dan leefde ik tenminste nog…. Ik was niet meer in staat voor mijn 2 kinderen te zorgen en mijn baan was ik maanden ervoor al kwijtgeraakt. Zo zag mijn leven, zo je dat al leven kan noemen, er toen uit. Het is de zwartste hel waar ik ooit in mijn leven doorheen ben gegaan.

Hoe de drugs in mijn leven kwam

Toen ik eenmaal in die hel zat, vroeg ik mij dikwijls af hoe ik daar in godsnaam terecht was gekomen. Hoe had ik het zover laten komen?

Ik had een gelukkige jeugd, er waren mij geen ernstige dingen overkomen. Ik kwam uit een liefdevol gezin en had het samen met mijn 4 jaar oudere zus erg goed thuis.

Ik begon rond mijn 20e te experimenteren met xtc omdat ik er nieuwsgierig naar was. En ik dronk al veel eerder omdat dat “gewoon” was. Drinken hoorde er bij, en ik hield niet alleen van de roes die het mij bracht, maar ook van de persoon die ik werd na het drinken van enkele glazen: meer open, spontaner, zelfverzekerder.

Dat mijn drank en drugsgebruik van begin af aan al behoorlijk obsessieve vormen aannam, dat had ik helemaal niet in de gaten. En mijn omgeving ook niet. Nooit kwam de gedachte in mij op dat ik er misschien een probleem had. Dat kwam omdat ik hele lange tijd gewoon functioneerde, ik maakte het plaatje voor de buitenwereld kloppend. Maar in mijn eigen wereld, in mijn binnenwereld, klopte er helemaal niks van. En snapte ik er ook helemaal niks van. Ik wist niet wat ik met het leven en met mezelf aan moest.

Hierdoor en door de vele excuses en rechtvaardigingen die ik voor mezelf had, kon het gebeuren dat de verslaving mij meer en meer in zijn greep kreeg. Totdat ik me besefte dat ik gevangen zat. Ik stond met de rug tegen de muur en had het gevoel geen kant meer op te kunnen. Ik was machteloos.

Herstel met ups en downs

Het besef dat ik een heel groot probleem had, was er al heel lang, maar dit toegeven voor jezelf en voor de buitenwereld, dat is iets heel anders.

Nadat ik mijn man en mijn ouders had verteld over mijn drank en drugsprobleem begon de grootste worsteling en uitdaging van mijn leven. Ik moest “in herstel” komen. Maar wat dat dan precies inhield daar had ik geen notie van. Voor mij hield dat in het begin in dat ik wilde stoppen met drugs, maar niet met drank. Ik had, zo dacht ik, een drugsprobleem, geen drankprobleem. Wist ik veel dat verslaving een ziekte is, en dat je daar alleen van kan herstellen als je niks meer tot je neemt.

Zo begon mijn strijd. De strijd tegen mijn demonen, mijn ontkenning, mijn eenzaamheid, mijn gevoel van niks waard zijn. Het duurde bij mij zeker 6 jaar van vallen en opstaan, van kliniek naar kliniek in binnen- en buitenland, van psychologen naar psychiaters, van meeting naar meeting, van de ene hel naar de andere. Iedere terugval bracht mij dieper en dichter bij de afgrond. De progressie van de ziekte ging steeds harder en mijn gebruik werd iedere keer heftiger en destructiever.

Totdat ik aankwam op mijn allerlaatste rock bottom. Gelukkig moet er eentje de laatste zijn! En voor mij was dat deze keer het besef dat nog dieper zinken de dood zou betekenen. Ik kon niet meer, ik was volledig verslagen, geen ontkenning meer, geen excuses meer, weg met het zelfmedelijden. Het was nu of nooit.

 In eerste instantie deed ik de laatste poging voor mijn kinderen, want die verdienden dit niet. Maar uiteindelijk wilde ik het ook zelf, ik was het waard en ik gunde mezelf een zinvol en waardevol leven. Ik was degene de mezelf in de gevangenis had gezet, en ik was de enige die de sleutel van de uitgang had. Die sleutel hield ik al heel lang vast, het werd tijd om hem te gaan gebruiken.

Keihard ben ik aan de slag gegaan, in die kliniek in Zuid Afrika, met een geweldige counselor. Zij was ervaringsdeskundig en zij begreep mij. Het was niet makkelijk maar ik ben alle confrontaties met mezelf en de gevolgen van mijn verslaving aangegaan. Ik heb mijn angst en pijn onder ogen gezien, en verantwoordelijkheid genomen voor de schades die ik had aangericht.

Ik besloot dat het tijd werd om mijn dromen waar te gaan maken en doelen te stellen. Dat had ik nooit eerder gedaan, nooit eerder gekund. Al heel lang wilde ik counselor worden en mensen helpen met mijn ervaring. Om die droom waar te kunnen maken ben ik gaan leren, heb ik mezelf ontwikkeld, heb ik een opleiding gedaan en cursussen gevolgd.

 Eindelijk mijn droom

Tegenwoordig besef ik mij dagelijks wat een wonder een leven in herstel is en wat een vrijheid ik nu heb. Wat een wonder het is dat ik nog leef (helaas ben ik onderweg een aantal mensen verloren, die hebben het niet gered), maar bovenal wat een wonder dat ik weer van mezelf hou, al mijn relaties hersteld zijn, ik nu mag werken met mensen die hetzelfde doormaken wat ik destijds heb moeten doorstaan, dat ik kan schrijven over mijn ervaring en daar zo andere mensen hoop mee kan geven. Maar het grootste wonder is tocht wel dat Ik ben bevrijd van de obsessie om te gebruiken. Ik heb geen middelen meer nodig om mij beter te voelen, mijn emoties te sturen, mij minder eenzaam of zekerder van mijzelf te voelen. Ik weet nu dat gebruiken geen oplossing is voor mijn problemen maar dat ze mijn problemen juist vergroten.

Er is zoveel positiefs gebeurd in mijn leven en dat alles door dat ene besluit toen ik besefte dat ik echt niet verder kon! Ik wilde leven, ik wilde kunnen genieten van kleine dingen, ik wilde vrijheid, ik wilde dat mijn kinderen een leuke moeder zouden krijgen en bovenal ik wilde nooit , maar dan ook nooit meer iets gebruiken.

En zie hier het resultaat: mijn droom is uitgekomen, het harde werken is beloond. Ik werk nu als ervaringsdeskundige bij GGZ en mag daarnaast als zelfstandig counselor mensen helpen bij het vinden van hun weg naar herstel.

Malcare WordPress Security