Deze week, toen ik bij mijn vaste meeting binnenliep zag ik daar een oude bekende aan de tafel zitten. Omdat het een open meeting was, ging ik ervan uit dat zij er als bezoekster was. Ze bleef mijn blik ontwijken, dus ik sprak haar op gegeven moment maar aan. Ik zag de schrik in haar ogen…alsof ze betrapt was op iets heel ergs. “nee..ik ben hier als..eehh ….je weet wel… “ antwoorde ze op mijn vraag. Ze kon het niet eens zeggen, dat ook zij verslaafd was, dat dat de reden was van haar komst. De schaamte die ze met zich meedroeg was bijna tastbaar. Het raakte mij diep. En het was zo herkenbaar.

Welke persoon met de ziekte verslaving heeft zich niet kapot geschaamd? We hebben allemaal de meest rare, vreselijke, zieke, en soms ook criminele dingen gedaan tijdens onze actieve verslaving.

‘Niemand wist dat ik in een kliniek zat’

Dat deze oude bekende in de kliniek zat, dat wist helemaal niemand vertelde ze mij. Alleen haar man wist het. Zelfs haar allerbeste vriendin wist het niet. De angst dat het uit zo lekken was groot, ik zag de paniek in haar ogen. Ik verzekerde haar dat alles wat op de meeting gebeurd en gezegd wordt daar blijft. Haar anonimiteit was gewaarborgd.

Ik weet nog goed hoe erg ik mij schaamde toen ik nog in gebruik zat. Ik was een verslaafde moeder. Ik dacht dat ik de enige op deze hele wereld was die zulke vreselijke dingen deed. Ik haatte mezelf voor het feit dat ik niet in staat was om een goede moeder te zijn. Want welke moeder staat te snuiven op het toilet terwijl haar man in de keuken zit en de kindjes voor de televisie? Welke moeder brengt haar kroost in gevaar door te rijden onder invloed, naar de dealer te gaan met de kleintjes op de achterbank? Welke moeder telt de uren af naar het middagslaapje zodat ze zelf ook even haar bed in kan? Welke moeder is de kinderen liever kwijt dan rijk omdat ze liever wil feesten, drinken en snuiven? Welke moeder staat met een zware hangover zwabberend op haar benen van misselijkheid op het schoolplein? Welke moeder laat haar kleine kinderen alleen op het strand omdat ze moet scoren bij de fietsenstalling van de strandafgang?

Hoogopgeleid, werkeloos, thuis met de kinderen en dan ook nog verslaafd. Ik voelde mij de allergrootste mislukkeling die er rondliep. Ik kon mijn verhaal aan niemand kwijt. Wat als men zou weten wat een vreselijke moeder ik was. Hoe veel ik alles altijd bij elkaar liep te liegen en te manipuleren om mijn dubbelleven in stand te kunnen houden. Het was een zeer eenzaam bestaan, voelde mij gevangen, depressief en radeloos. Mijn enige uitweg was nog meer gebruiken om dit alles maar niet te hoeven voelen.

De buitenkant was mooi, de binnenkant eenzaamheid, schuld en schaamte

Aan de buitenkant klopte het plaatje: een man, twee prachtige, gezonde kinderen, een vrijstaand huis in een mooi kustdorp, 2 auto’s voor de deur, paar keer per jaar op vakantie. Wat wil een mens nog meer? Maar van binnen ging ik kapot van eenzaamheid, zelfhaat, schuld en heel veel schaamte.

De schaamte zorgde ervoor dat ik mijn geheim zorgvuldig verborgen hield. Als een ware jongleur en toneelspeelster hield ik via een groot web van leugens en het ophouden van schijn continue alle ballen in lucht. Ik zorgde ervoor dat het de kinderen aan niks ontbrak, dat ik mijn man pleaste door nooit te zeuren of te klagen, dat het huis schoon was, er eten in de koelkast stond, ik er verzorgd uitzag, etentjes organiseerde en veel glimlachte. Ik voldeed aan de verwachtingen en ik zorgde ervoor dat het plaatje klopte.

Door de ontmoeting met de oude bekende realiseer ik mij weer des te meer hoe groot het stigma op deze ziekte is. En dan met name voor vrouwen! Dat blijkt wel weer uit het feit dat zij het aan helemaal niemand durft te vertellen. Een man die te veel drinkt, en of drugs gebruikt, die ’s avonds het huis verlaat om naar de kroeg te gaan, die diep in de nacht pas weer thuis komt…. daar kijkt niemand heel erg van op. Maar als vrouw hoor je dat niet te doen. Een vrouw hoort klaar te staan voor anderen, het gezin draaiende te houden, er goed uit te zien, beleefd te zijn, lief te zijn, sociaal gewenst gedrag te vertonen. En een moeder hoort al helemaal van onbesproken gedrag te zijn. Het moederinstinct zou ervoor moeten zorgen dat je kinderen altijd op de 1e plaats komen, en laat dat nou net datgene zijn dat niet verenigbaar is met verslaving. Het middel komt altijd op de 1e plaats, zelfs voor de kinderen, zelfs voor een echtgenoot. Een man wordt het nog wel vergeven als hij een tijdje op het verkeerde pad is, maar een vrouw en moeder niet.

Voor mij was dan ook met name het feit dat ik een moeder en echtgenote was, maar mijn kinderen en man niet op de 1e plaats kon zetten de bron van mijn grootste schuldgevoel en gevoel van falen. Dat was het waar ik mij het meeste voor schaamde. Pas daarna kwam het feit dat ik niks bakte van mijn carrière, mijn gezondheid om zeep hielp, mijn familie kwetste en mijn vriendinnen steeds minder zag. Het feit alleen al dat mijn schaamte eerst de relatie met mijn man en kinderen betrof, -het wezenlijkste deel waar het bij veel vrouwen om draait- en pas daarna de relatie mijzelf is in mijn ogen typerend en ook de reden dat veel vrouwen geen hulp of pas heel laat hulp zoeken voor een verslavingsprobleem. Een vrouw kiest niet snel voor zichzelf, ze cijfert zichzelf weg en moddert maar wat aan met al haar problemen zonder zich af te vragen wat ze zelf echt nodig heeft.

Acceptatie en openheid begin van herstel

Mijn herstel begon pas echt vorm te krijgen toen ik open en eerlijk werd over elk facet van mijn ziekte. Dat zorgde ervoor dat ik mijn schaamte van mij af kon zetten, mijn schuldgevoel kon overwinnen en ik mezelf kon vergeven voor wat ik mijzelf en mijn naasten heb aangedaan. Mijn ziekte gedijt op geheimen, als ik niet tegen iedereen eerlijk kan zijn over mijzelf, over wie ik ben en wat ik doe, dan raak ik mezelf wederom kwijt en krijgt mijn ziekte de ruimte. Inmiddels weet iedereen van mijn verslaving. Ik ben er zelfs mee op TV geweest en heb interviews gegeven aan bladen. Het voelt zo goed om er open over te zijn, om mijzelf niet meer te hoeven verstoppen of te verloochenen. Ik heb van mijn zwakte mijn kracht gemaakt en daar ben ik trots op. Nooit meer wil ik terug naar die donkere plek, naar die schaamte, naar dat gevoel dat ik het niet waard ben.

Ik bid voor mijn oude bekende, dat zij ook de weg omhoog zal vinden, dat het haar zal lukken de schaamte van zich af te zetten en dat zij zal ontdekken dat zij niet veroordeelt zal worden. Mensen zullen haar bewonderen om haar dapperheid en haar kracht om aan zichzelf te werken. Op die manier zal ook zij dan weer een klein steentje bijdragen aan het doorbreken van het stigma en een voorbeeld kunnen zijn voor andere vrouwen in nood.

Malcare WordPress Security